إِذَا جَنَّهُمُ اللَّيْلُ اتَّخَذُوا الْأَرْضَ فِرَاشاً. وقتي هوا تاريك مي‌شود ما چه كار مى‏كنيم؟ بسياري از همان اول شب مى‏روند تفريح و شب گردي؛ تفريح شب براي جوان‌هاي امروز يكي از كارهاي عادي است. کساني كه در خانه هستند و حوصله ندارند بيرون بروند، مى‏نشينند پاي تلويزيون. اين فيلم تمام شد، يكي ديگر؛ از اين كانال به آن كانال تا آخر شب. يا بازار است، يا گردش يا تماشاي تلويزيون و فيلم و امثال اينها. چند درصد اين گونه نيستند؟! برنامه عمومي ما همين‏هاست. اما امام(ع) مى‏فرمايد: شيعيان ما، وقتي تاريكي فضا را گرفت، دنبال بستري مي‌روند كه استراحتي كنند تا بتوانند بعد به برنامه‏هايشان ادامه بدهند. به فكر اين نيستند كه روي تشك پر قو بخوابند. وَ اسْتَقْبَلُوا الْأَرْضَ بِجِبَاهِهِمْ؛ وقتي رفع خستگي شد، پيشانى‏هايشان را به زمين مي‌گذارند و به سجده مى‏روند. خدا به پيغمبرش هم چنين دستوري مى‏دهد؛ نمى‏گويد سجده طولاني کن؛ مى‏گويد شب درازي را به سجده بگذران؛ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلاً طَوِيلاً. شيعيان واقعي منتظرند شب و وقت خلوتي فراهم بشود تا از مردم جدا شوند و بروند سراغ محبوبشان. كَثِيرٌ سُجُودُهُمْ، كَثِيرَةٌ دُمُوعُهُمْ؛ هم زياد سجده مى‏كنند، هم بسيار اشك مى‏ريزند. كَثِيرٌ دُعَاوُهُمْ، كَثِيرٌ بُكَاوُهُمْ؛ راز و نيازشان با خدا طولاني است، گريه و اشك‌ريختنشان زياد است. يَفْرَحُ النَّاسُ وَ هُمْ مَحْزُونُونَ؛ مردم به شادي مى‏پردازند؛ اما آنها دل‌هايشان غمگين است و به فكر آخرت است. فكر اين كه چرا در کارمان كوتاهي كرديم. چرا مردم از دين روي گرداندند؟ چرا ارزش‌هاي اسلامي ضعيف شد؟ چرا دستاوردهاي انقلاب كم‏رنگ شده؟!