علّامه آسيّد محمّدحسين حسيني تهراني(اعلی اللّه مقامه الشّریف) شاگرد آسيّد هاشم حداد(اعلي اللّه مقامه الشّریف)‌ به نقل از ایشان می­فرمودند: هر كس سه مرتبه دچار تهمت زدن شد، ديگر اميد به توبه هم براي او نيست. يعني معلوم است گناه عجيبي است! يعني توفيق توبه كردن را هم از انسان مي‌گيرد. نه اينكه خدا نخواهد آن‌ها توبه كنند، باب رحمت خدا كه هميشه باز است، خودشان توفيق پيدا نمي‌كنند. از بس اين گناه بزرگ است.
عرض كردم غيبت يعني آن‌ چه طرف دارد و نبايد بگويي امّا مي‌گويي. تهمت يعني اينكه آن بيچاره اين خصوصيّت را ندارد، داري آن را به او مي‌بندي. حالا آن غيبت كه شخص آن را دارد و تو نبايد بگويي، «أَشَدُّ مِنَ العَمَلِ الَقَبيحة» است؛ يعني از آن زنا اشد است.
گاهي اگر به من و شما بگويند امكان دارد در بستر حرام بروي، بدنمان می­لرزد، مو بر تنمان سيخ می­شود، اشك بر چشممان جاري مي‌شود كه خدايا من را مبتلا و گرفتار نكن. امّا غيبت اشد است، (اشد باب افعل التفضيل است) حالا ببينيد تهمت چه خبر است! براي همين است که فرمودند: كسي كه سه بار دچار اين گناه كبيره بشود، ديگر بعيد است توفيق توبه پيدا كند.

منبع: وبسایت آیت الله قرهی