شرح روايتي از امام جواد(ع) توسط آقا مجتبي تهراني

روي عن محمد بن عليٍ الجواد عليه السلام قال:«لَا تَكُنْ وَلِيّاً لِلَّهِ فِي الْعَلَانِيَةِ عَدُوّاً لَهُ فِي السِّرِّ.»

امام جواد (علیه السلام) در این روایت کوتاه می ‏فرمایند: تو از آن‏هایی نباش که در ظاهر و علن طوری خودشان را جلوه می‏‌دهند.

که از دوستان خدا هستند، آدم متدیّن و خوبی هستند، امّآ در خفا دشمن خدایند!

به تعبیر ساده، از کسانی نباش که در علن و مقابل مردم، جانماز آب می‏ کشند،

امّا در خفاء خلاف شرع می‏ کنند.

«عَدُوّاً لَهُ»، یعنی دشمنی با خدا.

سرپیچی از فرمان خدا در خفاء دشمنی با خدا است دیگر.

از این افراد نباش. این انسان بدترین فرد است.

یک وقت شخصی با مردم منافقانه عمل می‏ کند، مثلاً مقابل رویش می‏گوید:

من خیلی با شما کذا و فلان، بعد پشت سرش بد می‏گوید

و منافقانه عمل می‏ کنی و دورویی می‏ نماید

که این دورویی با شخص مخلوق است.

بدتر از این، دورویی با خالق است که در علن اظهار تدیّن و دوستی با خدا می‏ کند

امّا در خفاء کارهایی که می‏ کند خلاف شرع است..

حضرت می ‏فرمایند: از این‏ها نباش.

کار این سنخ افراد، در قیامت سخت‏ تر از کفّار است..

منبع: http://mojtabatehrani.ir

بدترین نوع معصیت در نظر آیت‌الله بهجت

حضرت آیت الله بهجت رحمه الله علیه می‌فرمایند: "خدا نکند انسان معصیت کند و اگر کرد، خدا نکند معصیت اجتماعی بکند و اگر کرد خدا رحم بکند که اضلال مردم در آن باشد."

و نیز فرمودند:

"در قیامت که نامه عمل را به دست انسان می‌دهند، در نامه بعضی‌ها نوشته شده که فلان فرد را تو کشته‌ای. می‌گوید: خدایا، من کی او را کشتم؟ من کجا قاتل بودم؟ من اصلا خبر ندارم که قاتلش چه کسی است. در جواب می‌گویند: در فلان مجلس فلان کلمه را گفتی، این کلمه نقل شد به مجلس دیگری و از آن‌جا دوباره به مجلس دیگر که قاتل در آن مجلس بود، رسید و او این را شنید و رفت او را کشت و تو سبب این قتل شدی. این جور سببیت است که انسان باید احتیاط کند و حواسش را جمع کند. آیا کسی می‌تواند متوجه باشد که این کلمه‌اش به ده واسطه خرابکاری نکند؟ قهرا باید هر کاری که بالفعل برای خودش جایز می‌داند با طلب توفیق از خدا و طلب نجات از خدا آن را انجام دهد تا عواقبش چیزی نشود که برایش مسئولیت بیاورد."

منبع: meftah24.ir

تلنگری از امام رضا(ع)

اگر کسی عرضۀ گناه کردن داشت، اما گناه نمی‌کرد، آرام باش، فریب نخور، ممکن است گناهی را ترک می‌کند، اما مرتکب گناه دیگری می‌شود. زیرا شهوات مردم مختلف است؛ یکی شهوت مال دارد، اما شهوت جنسی ندارد، یکی شهوت جنسی دارد، اما حرام نمی‌خورد.
سپس می‌فرماید: اگر کسی هیچ گناهی نکرد، عجله نکن، گولش را نخور، ممکن است عقل درست و حسابی نداشته باشد. بعد می‌فرماید: اگر کسی عقل درست و حسابی هم داشت، فریب نخور، ببین آیا هوای نفسش مسلط بر عقلش است، یا عقلش مسلط بر هوای نفس است؟
حضرت در انتهای بحث مثال می‌زند و می‌فرماید: مانند کسی که حبّ‌مقام دارد، یک دفعه‌ای با یک هوس و هوای حبّ‌مقام، کلّ مراتب ایمانی قبلش را نابود می‌کند. حدیث عجیبی است. امام علیه‌السّلام در ادامه می‌فرماید وقتی به چنین آدمی می‌گویی: «إتَّقِ الله»؛ از خدا بترس، ناراحت می‌شود. «اَخَذَتهُ العِزَّة»؛ به غرورش برمی‌خورد، می‌گوید «به من می‌گویی با تقوا باشم؟ تا حالا کسی از من گناه ندیده.» بعد امام(ع) می‌فرماید: اینها دیگر آدم هم نمی‌شوند و دچار لعن خداوند می‌شوند.

( وسائل الشیعه، ج 8، ص 317)