رُوِيَ عَنْ عَليٍّ عليه السّلام قَالَ:

مَنْ أَرَادَ مِنْكُمْ أَنْ يَعْلَمَ كَيْفَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ فَلْيَنْظُرْ كَيْفَ مَنْزِلَةُ اللَّهِ مِنْهُ عِنْدَ الذُّنُوبِ كَذَلِكَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى.[بحارالانوار، جلد 67، صفحه 18]

اميرالمؤمنين علی(ع) فرمودند: هر كس از شما كه مي­خواهد جايگاه و منزلت خود را در نزد خداوند بداند،‌ پس بايد ببيند كه جايگاه و منزلت خداوند در آن هنگام كه به گناهي مي­رسد چگونه است. جايگاه او نزد خداوند تبارك و تعالي، به همان مقدار است كه جايگاه خداوند در نزد او است.

شرح حدیث: فرض كنيد كه ـ‏نعوذ بالله‏ـ زمینه و شرایط معصيتي پيش آمده و همه ‌شرايط هم مهيّا است و انسان مي­تواند مرتكب معصیت شود.

حضرت مي­فرمايند موقع برخورد با «گناه» ببين خداوند چه اهميتي نزد تو دارد، امّا نمي‏فرمايند كه هنگام «اطاعت» از خداوند ببين خدا چه جايگاهي نزد تو دارد.

بسیاری از افراد مي­گويند ما نمي­دانيم که خدا از ما راضي است یا نه؛ می­گویند نمي­دانیم خدا ما را دوست دارد یا دوست ندارد؛ می‏پرسند وضع ما پيش خدا چگونه است؟ پاسخ به این سؤالات آسان است؛ بگو ببينم هنگامی که به گناه برخورد می­کنی، خداوند در نظر تو چگونه است؟ بزرگ است يا كوچك است؟ اگر بزرگ است تو هم پيش خدا بزرگي و او از تو راضی است و تو را دوست دارد؛ ‌اگر كوچك است، بدان که تو هم پيش خدا كوچك و پست هستي و خدا از تو راضی نیست.

منبع: شرح حدیث مرحوم حاج آقا مجتبی تهرانی