مبادا هرچه رشته ميكني پنبه شود
این مثال است برای کسانی که زحمت می کشند. در روایات ما دارد که یک کسانی را به صحنه قیامت می آورند که اعمالشان می درخشد. بعد می گویند که همه را هَباءً مَنثورًا. بعد می گوید اینها چرا اینگونه شدند. در آن روایت دوتا مطلب می گوید. اما هرچیز دیگری هم می تواند جای این دو چیز باشد. می گوید که اینهایُکسِرُ اِلتِفات عَلی حُرَم المُومِنین. ما در زبان فارسی می گوییم حرم. خانواده و زن و بچه را حرم می گوییم. مثل حرم سرا. حرم یعنی حرمت. آنهایی که به کشور های عربی رفتند می دانند. مثلا به قسمت عقب اتوبوس نمی گویند قسمت زنان. می گویند حرمت. یُکسِرُ اِلتِفات عَلی حُرَمِ المُومِنین. به حرمت های مومنان، ما می گوییم ناموس. به ناموس مسلمانان یُکسِرُ اِلتِفاتِ زیاد نگاه می کرده. حج رفته. کربلا رفته. نماز جماعت خوانده. سینه زده. خمس داده. همه به باد فنا می رود. یُکسِرُ اِلتِفات عَلی حُرَم المُومِنین.
هر گناهی خاصیتش این است که بافته ها را رشته می کند. یک مطلب دیگر. این درمورد سفر حج آمده. قاعدتا شما هم شنیده اید و شاید بنده هم عرض کرده باشم. می فرمایند کسی که به حج می رود خداوند متعال یک نوری به او عطا می کند. بنده حقیر نادان کور این را در سیمای یکی از دوستان می دیدم. باور کنید. یک نوری خداوند متعال عطا می کند که به او هست تا وقتی که گناه کند. وقتی گناه کند آن نور می رود. خب اگر شما این نور را تا سفر بعد نگاه داشتی چه می شود؟ اگر تا سفر سوم نگاه داشتی چه می شود؟ این حسرت خودم را عرض می کنم. اگر شما به زیارت حضرت رضا علیه السلام رفتی، زیارت حضرت رضا که زحمت ندارد. اما خب اگر به زیارت بروی و زیارتت مقبول شد، اگر نورش را نگاه داری تا سفر بعدی، تا سفر کربلا، زیارت حضرت حسین علیه السلام در پانزدهم شعبان برترین زیارت ایشان است.
با سلام