شما در مفاتیح مقدس قمی دعایی نمی‌توانید پیدا کنید که استغفار در آن نباشد، در دعاها به دو چیز فوق‌العاده اهمیّت داده شده است؛ یکی به صلوات بر محمد و آل محمد، یکی هم دعا برای استغفار، توبه از گناه، تضرّع، زاری، عذرخواهی از خدا و حتی در روایتی می‌خوانیم که پیغمبر اکرم می‌فرماید: من اقلاً روزی 70 مرتبه استغفار می‌کنم « انه ليقال علی قلبی فيقول استغفرالله سبعين مرّه » دلم را کدورت می‌گیرد، یعنی در تماس با مردم، با خورد و خوراکها، با استراحت و خواب‌ها دلم مکدّر می‌شود و برای رفع کدورت دلم، 70 مرتبه استغفار می‌کنم.

از همه‌ی نعمتهای خدا بزرگتر این است که پروردگار عالم اگر ما از او عذرخواهی کنیم می‌پذیرد. پرونده‌ی سیاه ما را تبدیل می‌کند، قبلا ً به ما سلام می‌کند. توبه را پروردگار عالم خیلی دوست می‌دارد. از همه بالاتر نماز شب، از رفتن مکه، از کربلا، از اطعام انفاق، از نماز واجب، از خمس و از زکات و هر چه شما فرض کنید ثوابش بالاتر، ثواب توبه است. خدا می‌گوید از من عذرخواهی بکن هر که باشی، هر چه باشی قبول دارم؛ می‌پذیرم و ثواب بالایی هم به تومی‌دهم. و به عبارت دیگر در بعضی از روایتها هم داریم که خدا التماس هم کرده و می‌فرماید: بنده من بیا و مرا خوشحالم کن، بندة من وقتی توبه می‌کنی من به اندازه‌ای خوشحال می‌شوم مثل کسی که زن و بچه‌اش را وسط راه گم کرده باشد، پیدا می‌کند از توبه‌ی تو اینقدر خوشحال می‌شود و این دعا بالاترین دعاهاست و باید در زندگی شما این دعا باشد. و همین صرف « استغفر الله ربی و اتوب اليه » این دعاست. خدا مرا بیامرز، خدا بد هستم و تو خوبی، بیا از همه‌ی این چیزها، این بدی‌ها در گذر. اینها دعاست همه‌اش و مقدمه‌ای برای استجابت دعاهای دیگر.

منبع: درس اخلاق آیت الله مطاهری