امام حسين خيلي خوب هدف را روشن می­کند و مسأله این نیست که حضرت بخواهد حکومت کند. ماهیت این قیام با قیام­های بشری فرق می­کند و فرقشان این است که قیام­های بشری این است که تو نباشی و من باشم، ریاست دست تو نباشد و دست من باشد، البته بعضی­ها هم می­آیند شعارهایی می­دهند كه می­خواهم اصلاحاتی کنم، بعد هم می­بینیم دروغ در آمد؛ قيام­هاي بشری این است تو نباشی و من باشم که عمده در مورد ریاست است. در قيام­هاي بشری براندازی می­شود، کودتا می­شود، همه اين قيام­ها همین است. اما قیام­های الهی این طور نیستند، چون هدف نه ریاست است و نه پول، هدف دین است. دین باشد ولو من نباشم.

هدف این است که دین باشد، امام حسین هم همین را می­گفت. از اول تا آخر قيام گفت كه می­دانم من را می­کشند و همه شما را هم که با من هستید می­کشند، نه به کسی وعده پست و ریاست داد و نه وعده پول. اين دو قيام صد و هشتاد درجه با هم تفاوت دارند. امام حسین بسيار زيبا آخر خطبه هدفش را بیان می­کند. به خدا مي­گويد: خدایا می­دانی كه قيام من نه برای ریاست است و نه براي پول، بلكه من می خواهم دین تو را نگه دارم، هدف من بقای اسلام است. اسلام باقی باشد ولو من به حسب ظاهر فانی شوم. این تفاوت ماهوی و ریشه­ای قيام حضرت با قيام­هاي بشري است.

منبع: جلسه اخلاق مرحوم حاج آقا مجتبی تهرانی