آدم اگر تحت تربیت قرار گرفت، به مقصد می رسد. در آیه 257 سوره مبارکه بقره می فرماید: الله وَليُّ الـَّذينَ آمَنوا خدا مراقب کسانی است که ایمان آورده اند. مراقبشان است. نمی گذارد پایشان در چاله برود. نمی گذارد. مراقب است. خب. آن کسی که ایمان آورده چه کسی است؟ عرض کردیم درجه پایین و حداقلش آن کسی است که گناه نمی کند. هر گناهی نشانه یک شرک است. یک جایی که من گناه می کنم و پایم سستی می کند و لغزش می کنم آنجا نشان می دهد که من خدا را قبول ندارم و کم آورده ام. هر کسی گناه نکند، نشان می دهد که او ایمان دارد. اگر ایمان دارد حتما تربیت نصیبش می شود. هرچه بیشتر مراقبت کنی، بیشتر نصیبت می شود. 

اگر حالا یک صاحب همتی در جمع ما پیدا شد از کجا شروع کند آقا؟ از ترک گناه شروع کند. اگر همت کنیم و هر وقت به ترک گناه موفق شویم، هر وقت موفق شویم، خوب است. خدا نکند طول بکشد. آدم تازه سر هفتاد سالگی بخواهد کاری کند، نمی شود. مثلا سر هفتاد سالگی به نامحرم نگاه می کند. خدا نکند که آنطور شود. انشاء الله آدم زود بتواند از گناه پرهیز کند. اگر آدم به طور جدی بتواند از گناه پرهیز کند آن تربیت به سراغ آدم می آید. آن وقت آدم هرچقدر به آن تربیت تن دهد، امکانش بیشتر می شود. مدام بیشتر می شود. تا آنجایی که دیگر تمام زندگی آدم تحت تربیت می رود. غذاکه می خواهی بخوری، اگر غذایش بد باشد، نمی گذارند بخوری. این غذارا نمی گذارند بخوری. اگر شبهه دارد نمی گذارند بخوری. این کسی که ممکن است یک روزی غیبت کند، نمی گذارند با تو رفیق شود. رفاقتش را بر هم می زنند. اگر این درس و مدرسه به ضررت باشد، نمی گذارند بروی. همه چیز را کنترل می کنند. 

برگرفته از: جلسه اخلاق آیت الله جاودان